Jebut

Tytuł tego wpisu to jednocześnie onomatopeja oddająca odłgos mojej szczęki opadającej na podłogę, podczas gdy reszta ciała zapoznawała się z wyrokiem Trubunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej.

Poszło o GMO.

Daruję sobie istotę problemu, bo każdy kto ma mózg potrafi sobie wyguglać czym jest GMO, porównać dostępne na ten temat dane i wyciągnąć wnioski. Clou tej notki jest co innego: uzasadnienie stanowiska naszego rządu. Rząd nasz otóż postanowił nie wprowadzać w życie postanowień dyrektywy 2001/18/WE, gdyż albowiem ponieważ nie bardzo wiadomo dlaczego. Z jednej bowiem strony minister rolnictwa twierdzi, iż Biorąc pod uwagę obecny stan wiedzy naukowej i opinii ekspertów, można stwierdzić, że żywność modyfikowana genetycznie nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi, z drugiej Polska nie kwapi się z dopuszczeniem do obrotu morderczego GMO. W końcu, gdy Komisja traci cierpliwość i pozywa Najjaśniejszą przed surowe oblicze Trybunału, nasz przedstawiciel – Mikołaj Dowgielewicz – musi się podpierać argumentacją zapewne przez siebie nie napisaną. I teraz najlepsze, ta argumentacja. Zaczerpnięta z uzasadnienia wyroku, który każdy jeden Polak i każda jedna Polka może sobie przeczytać (sprawa o numerze C-165/08).

Co do istoty sprawy Rzeczpospolita Polska podnosi, że wbrew temu, co utrzymuje Komisja, orzecznictwo potwierdza, że skarga na podstawie art. 30 WE przestaje być możliwa tylko wtedy, gdy przeprowadzona harmonizacja wspólnotowa obejmuje środki niezbędne do osiągnięcia szczególnego celu, do którego ochrony zmierza to postanowienie traktatu WE. Tymczasem względów etycznych nie obejmują właśnie dyrektywy 2001/18 i 2002/53, które mają na celu wyłącznie ochronę środowiska i zdrowia ludzi. Motyw 57 i art. 29 ust. 1 dyrektywy 2001/18 zastrzegają poza tym wyraźnie dla państw członkowskich kompetencję regulacji aspektów etycznych związanych z GMO.

W niniejszym przypadku przyjęcie spornych przepisów krajowych kierowane było zasadami etyki chrześcijańskiej i humanistycznej, które są wyznawane przez większość polskiego społeczeństwa.

W tym zakresie Rzeczpospolita Polska powołuje się kolejno na chrześcijańską koncepcję życia, która sprzeciwia się temu, aby organizmy żywe stworzone przez Boga były przedmiotem manipulacji i zmieniane były w materiały będące przedmiotem praw własności przemysłowej, na chrześcijańską i humanistyczną koncepcję postępu i rozwoju, która nakazuje szacunek dla planu stworzenia, jak również na poszukiwanie harmonii między człowiekiem i przyrodą, i w końcu na chrześcijańskie i humanistyczne zasady ładu społecznego, gdyż zredukowanie organizmów żywych do rangi produktów o celach czysto komercyjnych może szczególnie podważać fundamenty funkcjonowania społeczeństwa.

To jest, proszę wycieczki, argumentacja kraju, który w swojej konstytucji posiada artykuł dwudziesty piąty. To jest, proszę wycieczki, przykład tego, jak ze słynnego NOMA w polskich realiach zostaje OMA. To jest również przykład kompletnej, graniczącej z histerią bezradności, którą – przy braku sensownych argumentów – każe przed międzynarodową instytucją wyciągać argumenty bezsensowne, co potem owocuje kolejnymi żartami o kraju nad Wisłą (czemu po fakcie wszyscy się u nas niezmiernie dziwią). Tekst o „zredukowaniu organizmów żywych do rangi produktów o celach czysto komercyjnych” powinien wejść do antologii najlepszych dowcipów świata, szczególnie jak sobie człowiek uświadomi, że na bazarkach i giełdach rolnych organizmami żywymi handluje się od tysiącleci i w celach komercyjnych jak najbardziej. Przy okazji zwracam uwagę szanownej wycieczki na sprytne splecenie chrześcijańskiej i humanistycznej koncepcji postępu. W ten prosty sposób jednymi, którzy nie brzydzą się GMO zostali kanibale, pedofile i mordercy.

Wynik tego całego cyrku na kółkach? Sprawę z godnościom osobistom przerżęnlim, mamy zapłacić koszta własne i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Pan zapłaci, i pani zapłaci. Ale moralnie to jesteśmy górą, tak nam dopomóż.

PS Temat tego wpisu został bezczelnie wykradziny Danielowi Passentowi, z jego felietonu pt. „Z życia buraków” („Polityka” 8/2010). W ramach jego poszerzania (tematu, nie Passenta) proponuję lekturę tekstu „Sąd ostateczny” Joanny Podgórskiej i Agnieszki Mazurczyk. Też ciśnienie skacze.

przemyślenia? | URI śladu